Według tradycji Święty Wojciech jest miejscem lokacji eremu benedyktyńskiego, założonego w 1001 r. przez Bolesława Chrobrego oraz męczeńskiej śmierci w 1003 r. Pięciu Braci Męczenników, kanonizowanych rok później przez papieża Jana XVIII.

Po raz pierwszy wieś i kościół wzmiankowano w 1259 r. jako villa sancti Adalberti. Prawdopodobnie już w tym czasie wieś była własnością biskupią. W 1476 r. wspomniano miejscowego kapłana Mikołaja, a w 1518 r. potwierdzono przynależność kościoła do parafii międzyrzeckiej. W okresie reformacji, w  latach 1580-1603, świątynia należała do protestantów. Podczas wizytacji przeprowadzonej w 1724 r. stwierdzono, że drewniany kościół jest w bardzo złym stanie. Około 1790 r. wybudowano nowy, w konstrukcji szachulcowej. Umieszczono w nim wcześniejsze, późnogotyckie dzwony. Po konfiskacie dóbr kościelnych w 1798 r. wieś została przejęta przez państwo pruskie, a następnie Rzeszę Niemiecką. W latach 1807-1815 należała do Księstwa Warszawskiego. Po II wojnie światowej kościół poświęcony w 1949 r. włączono do Parafii pw. Jana Chrzciciela w Międzyrzeczu, a następnie do nowoutworzonej Parafii pw. Świętego Wojciecha. W latach 60. XX w. naprawiono dach i uzupełniono ubytki w wypełnieniu konstrukcji szkieletowej, w latach 80. wymieniono stolarkę okienną i podłogę, a w latach 90. dach pokryto blachą. Na pocz. XXI w. przeprowadzono gruntowny remont świątyni.